آیت الله سید محمدباقر موسوی شیرازی
مرجع تقلید شیعه
2- زمین:
مسأله 185- زمین با سه شرط، کف پا و ته کفش نجس را پاک می کند. اوّل: آن که خود زمین پاک باشد. دوّم: آن که خشک باشد. سوّم: آن که اگر عین نجس مثل خون و بول، یا متنجس _ مثل گِلی که نجس شده _ در کف پا و ته کفش باشد، به واسطه راه رفتن یا مالیدن پا به زمین برطرف شود. و نیز زمین باید خاک یا سنگ یا آجرفرش و مانند اینها باشد و با راه رفتن روی فرش و حصیر و سبزه، کف پا و ته کفشِ نجس، پاک نمی شود.
مسأله 186- پاک شدن کف پا و ته کفشِ نجس، به واسطه راه رفتن روی زمینی که با چوب فرش شده محل اشکال است. بلکه پاک نشدن آن اقوی است و اما در مورد آسفالت، پس اقوی پاک نشدن آنها با آسفالتی است که در آن قیر و امثال آن بر سایر مواد غالب باشد و اما اگر غلبه با سایر اجزا زمین مانند ریگ و
شن و امثال آن که به مرور زمان اتفاق می افتد، باشد پاک شدن آنها اقرب است.
مسأله 187- برای پاک شدن کف پا و ته کفش، بهتر است پانزده قدم یا بیشتر راه بروند، اگر چه به سبب کمتر از پانزده قدم یا مالیدن پا به زمین، نجاست برطرف شود.
مسأله 188- لازم نیست کف پا و ته کفشِ نجس، تر باشد بلکه اگر خشک هم باشد با راه رفتن پاک می شود و در صورتی که تری از عین نجاست پدید آمده باشد، طهارت زمان خشک شدن محل اشکال است.
مسأله 189- بعد از آن که کف پا یا ته کفشِ نجس، به راه رفتن پاک شد مقداری از اطراف آن هم که معمولاً به گِل آلوده می شود اگر زمین یا خاک به آن اطراف برسد پاک می گردد.
مسأله 190- کسی که با دست و زانو راه می رود، اگر کف دست یا زانوی او نجس شود پاک شدن دست و زانوی او بوسیله راه رفتن محل اشکال است. و همچنین است ته عصا و ته پای مصنوعی و نعل چهارپایان و چرخ اتومبیل و درشکه و مانند اینها هر چند مراعات احتیاط احوط است.
مسأله 191- اگر بعد از راه رفتن، ذره های کوچکی از نجاست که دیده نمی شود، در کف پا یا ته کفش بماند باید آن ذره ها را هم برطرف کرد، ولی باقی بودن بو و رنگ اشکال ندارد.
مسأله 192- داخل کفش و مقداری از کف پا که به زمین نمی رسد به واسطه راه رفتن پاک نمی شود و پاک شدن کف جوراب به واسطه راه رفتن، محل اشکال است، ولی اگر کف جوراب
از پوست باشد و به عنوان کفش و امثال آن استفاده شود اقوی پاک شدن آن به وسیله راه رفتن است.