آیه الله العظمی محمد تقی بهجت
مرجع تقلید شیعه
طلاق خُلع
«2056» طلاق زنی را که به شوهرش مایل نیست و مهر یا مال دیگر خود را به شوهر می بخشد تا طلاقش دهد، خلع گویند.
«2057» اگر شوهر بخواهد صیغه طلاق خُلع را بخواند، چنانچه اسم زن مثلًا فاطمه باشد میگوید: «زَوْجَتی فاطِمَهُ خالَعْتُها عَلی ما بَذَلَتْ هِیَ طالِق»، یعنی:
«زنم فاطمه را طلاق خُلع دادم، او رها است».
«2058» اگر زنی، شخصی را وکیل کند که مهر او را به شوهرش ببخشد و شوهر، همان شخص را وکیل کند که زن را طلاق دهد، چنانچه اسم شوهر محمد و اسم زن فاطمه باشد وکیل، صیغه طلاق را به این صورت می خواند: «عَنْ مُوَکِّلَتی فاطِمَهَ بَذَلْتُ مَهْرَها لِمُوَکِّلی مُحَمَّد، لَیَخْلَعَها عَلَیه»، پس از آن بلافاصله می گوید: «زَوْجَهُ مُوَکِّلی خالَعْتُها عَلی ما بَذَلَتْ هِیَ طالِق»؛ و اگر زنی کسی را وکیل کند که غیر از مهر چیز دیگری را به شوهر او ببخشد که او را طلاق دهد وکیل باید به جای کلمه «مَهرَها» آن چیز را بگوید، مثلًا اگر صد
تومان داده باید بگوید: «بَذَلْتُ مِأَهَ تُومان».