آیت الله شیخ عباس محفوظی
مرجع تقلید شیعه
صیغه طلاق
مسأله 1999 : طلاق باید به صیغه عربی صحیح خوانده شود و اگر خواندن به عربی صحیح ممکن نبود، با سایر زبانها به صورت صحیح باید خوانده شود و اگر به عربی می تواند بخواند ولی عربی صحیح را نمی داند، احتیاط در این است که هم به عربی غیرصحیح و هم به لغت صحیحِ کسی که صیغه طلاق را می خواند خوانده شود و باید دو مرد عادل صیغه طلاق را بشنوند و اگر خود شوهر بخواهد صیغه طلاق را بخواند و اسم زن او مثلا فاطمه باشد باید بگوید:
«زَوْجَتی فاطِمَةُ طالِق» یعنی: «زن من فاطمه رها است» و اگر دیگری را وکیل کند آن وکیل باید بگوید:
«زَوْجَةُ مُوَکِلّی فاطِمَةُ طالِق».
مسأله 2000 : کسی که قدرت خواندن صیغه طلاق ندارد، مثل گنگ و لال، همین که اشاره او یقیناً به طلاق باشد کافیست و همچنین است نوشته ای که مقصود از آن انشاء طلاق باشد.
مسأله 2001 : طلاق دادن مکروه است و طلاق دادن زنی که در حال بیماری است، کراهتش شدیدتر است.
مسأله 2002 : متعه یعنی عقد غیردائم، طلاق ندارد بنا بر این شاهد گرفتن و پاک بودن زن از حیض لازم نیست و جدایی آن بدین صورت است که مدت عقد تمام شود یا مرد بگوید:
«باقی مدت عقد را بخشیدم».