آیت الله سید محمدحسن مرتضوی لنگرودی
مرجع تقلید شیعه
عیب هایی که به واسطه آنها می شود عقد را به هم زد
مسأله 2407 : هرگاه مرد بعد از عقد بفهمد که زن یکی از این هفت عیبی که ذکر می شود در حال عقد داشته؛ می تواند عقد را به هم بزند:
اول:
دیوانگی، هر چند همیشگی نباشد؛ بلکه هر چند گاهی باشد.
دوم:
بیماری جذام (خوره).
سوم:
بیماری برص (پیسی).
چهارم:
کوری.
پنجم:
شل بودن به طوری که روشن باشد گرچه زمین گیر نباشد.
ششم:
افضا شده باشد؛ یعنی راه بول و حیض او یکی شده باشد و با اختلافی که در معنی افضا شده در صورتی که راه حیض و غائط او یکی شده باشد به هم زدن عقد اشکال دارد. احتیاط لازم آن است که چنانچه بخواهد عقد را به هم بزند طلاق هم بدهد.
هفتم:
گوشت یا استخوان یا غدّه ای در فرج او باشد که مانع نزدیکی شود.
مسأله 2408 : هرگاه زن بعد از عقد بفهمد که شوهر او در وقت عقد دیوانه بوده؛ یا بعد از عقد دیوانه شده؛ یا بفهمد آلت مردی ندارد؛ یا عنّین است به طوریست که نمی تواند وطی و نزدیکی نماید؛ یا تخم های او کشیده یا کوبیده شده؛ می تواند عقد را به هم بزند. برای شرح این مسأله، بلکه مسأله گذشته در صورتی که لازم باشد به کتاب های مفصل مراجعه شود.
مسأله 2409 : هرگاه مرد یا زن به واسطه یکی از عیب هایی که در دو مسأله پیش گفته شد بخواهد عقد را به هم بزند؛ بدون طلاق از هم جدا شوند.
مسأله 2410 : هرگاه به واسطه آن که مرد عنین است و نمی تواند وطی و نزدیکی کند؛ شوهر باید نصف مهر را بدهد. ولی اگر به واسطه یکی از عیب های دیگری که گفته شد مرد یا زن عقد را به هم بزند؛ چنانچه مرد با زن نزدیکی نکرده باشد چیزی بر او نیست و اگر نزدیکی کرده باید تمام مهر را بدهد.