آیت الله سید محمد حسینی شاهرودی
مرجع تقلید شیعه
احکام جنابت
مسأله 351 به دو چیز انسان جنب مى شود. اول جماع. دوم بیرون آمدن منى، چه در خواب باشد یا بیدارى، کم باشد یا زیاد، با شهوت باشد، یا بى شهوت، با اختیار باشد یا بى اختیار.
مسأله 352 اگر رطوبتى از مرد خارج شود و نداند منى است یا بول یا غیر اینها، چنانچه با شهوت و جستن بیرون آمده و بعد از بیرون آمدن آن، بدن سست شده، آن رطوبت حکم منى دارد و اگر هیچ یک از این سه نشانه یا بعضى از اینها را نداشته باشد حکم منى ندارد، ولى در مریض لازم نیست آن آب با جستن بیرون آمده باشد، بلکه اگر با شهوت بیرون آید و در موقع بیرون آمدن، بدن سست شود، در حکم منى است. لکن شرط بودن سست شدن بدن محل تأمل است.
مسأله 353 اگر از مردى که مریض نیست آبى بیرون آید که یکى از سه نشانه اى را که در مسأله پیش گفته شد داشته باشد و نداند نشانه هاى دیگر را داشته یا نه، چنانچه پیش از بیرون آمدن آن آب، وضو داشته غسل تنها کافى است و اگر وضو نداشته، باید غسل کند و بنابر احتیاط واجب وضو هم بگیرد.
مسأله 354 مستحب است انسان بعد از بیرون آمدن منى بول کند، و اگر بول
نکند و بعد از غسل رطوبتى از او بیرون آید، که نداند منى است یا رطوبت دیگر، حکم منى دارد.
مسأله 355 اگر انسان جماع کند و به اندازه ختنه گاه یا بیشتر داخل شود، در زن، بالغ باشند یا نابالغ، اگر چه منى بیرون نیاید هر دو جنب مى شوند. و تحقق جنابت به دخول در دبر محل اشکال است و احتیاط ترک نشود.
مسأله 356 اگر شک کند که به مقدار ختنه گاه داخل شده یا نه غسل بر او واجب نیست.
مسأله 357 اگر نعوذبالله حیوانى را وطى کند، یعنى با او نزدیکى نماید و منى از او بیرون آید غسل تنها کافى است، و اگر منى بیرون نیاید، چنانچه پیش از وطى وضو داشته باز هم غسل تنها کافى است، و اگر وضو نداشته احتیاط واجب آنست که غسل کند، وضو هم بگیرد.
مسأله 358 اگر منى از جاى خود حرکت کند و بیرون نیاید، یا انسان شک کند که منى از او بیرون آمده یا نه، غسل بر او واجب نیست.
مسأله 359 کسى که نمى تواند غسل کند ولى تیمم برایش ممکن است، بعد از داخل شدن وقت نماز هم مى تواند با عیال خود نزدیکى کند.
مسأله 360 اگر در لباس خود منى ببیند و بداند که از خود او است و براى آن غسل نکرده، باید غسل کند و نمازهائى را که یقین دارد، بعد از بیرون آمدن آن منى خوانده قضا کند، ولى نمازهائى را که احتمال مى دهد، بعد از بیرون آمدن آن منى خوانده، لازم نیست قضا نماید.