آیت الله سید محمد حسینی شاهرودی
مرجع تقلید شیعه
احکام روزه مسافر
مسأله 1723 مسافرى که باید نمازهاى چهار رکعتى را در سفر دو رکعت بخواند، نباید روزه بگیرد، و مسافرى که نمازش را تمام مى خواند مثل کسى که شغلش مسافرت، یا سفر او سفر معصیت است، باید در سفر روزه بگیرد.
مسأله 1724 مسافرت در ماه رمضان اشکال ندارد. ولى اگر براى فرار از روزه باشد مکروه است.
مسأله 1725 اگر غیر روزه رمضان، و نذر روزه روز معین، روز معین دیگرى بر انسان واجب باشد تا ناچار نشود بنابر احتیاط واجب نمى تواند در آن روز مسافرت کند، و اگر در سفر باشد، چنانچه ممکن است باید قصد کند که ده روز در جائى بماند و آن روز را روزه بگیرد.(1)
مسأله 1726 اگر نذر کند روزه بگیرد و روز آنرا معین نکند، نمى تواند آنرا در سفر بجا آورد. ولى چنانچه نذر
کند که روز معینى را در سفر روزه بگیرد، باید آنرا در سفر بجا آورد. و نیز اگر نذر کند روز معینى را چه مسافر باشد یا نباشد روزه بگیرد، باید آن روز را اگر چه مسافر باشد روزه بگیرد.
مسأله 1727 مسافر مى تواند براى خواستن حاجت، سه روز چهارشنبه و پنجشنبه و جمعه را در مدینه طیبه روزه مستحبى بگیرد با اعمال خاصى که در وسائل ذکر شده.
مسأله 1728 کسى که نمى داند روزه مسافر باطل است، اگر در سفر روزه بگیرد و در بین روز مسأله را بفهمد، روزه اش باطل مى شود، و اگر تا مغرب نفهمد، روزه اش صحیح است.
مسأله 1729 اگر فراموش کند که مسافر است، یا فراموش کند که روزه مسافر باطل مى باشد، و در سفر روزه بگیرد، روزه او باطل است.
مسأله 1730 اگر روزه دار بعد از ظهر مسافرت نماید، باید روزه خود را تمام کند. و اگر پیش از ظهر مسافرت کند، وقتى به حد ترخص برسد، یعنى به جائى برسد که دیوار شهر را نبیند و صداى اذان آنرا نشنود، باید روزه خود را باطل کند. و اگر پیش از آن، روزه را باطل کند کفاره بنابر احتیاط بر او واجب است.
مسأله 1731 اگر مسافر پیش از ظهر به وطنش برسد، یا به جائى برسد که مى خواهد ده روز در آنجا بماند، چنانچه کارى که روزه را باطل مى کند انجام نداده، باید آن روز را روزه بگیرد و اگر انجام داده، روزه آن روز بر او واجب نیست.
مسأله 1732 اگر مسافر بعد از ظهر به وطنش برسد، یا به جائى برسد که مى خواهد ده روز در آنجا بماند، نباید آن روز را روزه بگیرد.
مسأله 1733 مسافر و کسى که از روزه گرفتن عذر دارد مکروه است در روز ماه رمضان جماع نماید، و در خوردن
و آشامیدن کاملاً خود را سیر کند.
کسانى که روزه بر آنها واجب نیست
مسأله 1734 کسى که به واسطه پیرى نمى تواند روزه بگیرد، یا براى او مشقت دارد، روزه بر او واجب نیست. ولى باید براى هر روز یک مد که تقریباً ده سیر است گندم یا نان آن، یا جو یا نان آن، یا یک مد مویز، و یا یک مد خرما و مانند اینها به فقیر بدهد.
مسأله 1735 کسى که به واسطه پیرى روزه نگرفته، اگر بعد از ماه رمضان بتواند روزه بگیرد، باید قضاى روزه هائى را که نگرفته بجا آورد.
مسأله 1736 اگر انسان مرضى دارد که زیاد تشنه مى شود و نمى تواند تشنگى را تحمل کند، یا براى او مشقت دارد روزه بر او واجب نیست. و باید براى هر روز یک مد گندم یا نان آن، یا جو یا نان آن، یا یک مد مویز، و یا یک مد خرما و مانند اینها به فقیر بدهد. و احتیاط مستحب آنست که بیشتر از مقدارى که ناچار است آب نیاشامد. و چنانچه بعد بتواند روزه بگیرد، باید روزه هائى را که نگرفته قضا نماید.
مسأله 1737 زنى که زائیدن او نزدیک است و روزه براى خودش یا حملش ضرر دارد، روزه بر او واجب نیست. و باید براى هر روز یک مد طعام یعنى گندم یا جو یا نان و مانند اینها به فقیر بدهد. و روزهائى را که نگرفته باید قضا نماید.
مسأله 1738 زنى که بچه شیر مى دهد و شیر او کم است چه مادر بچه و یا دایه او باشد، یا بى اجرت
شیر دهد، اگر روزه براى او و یا بچه اى که شیر مى دهد ضرر دارد، روزه بر او واجب نیست. و باید براى هر روز یک مد طعام یعنى
گندم یا جو یا نان و مانند اینها به فقیر بدهد و روزه هائى را که نگرفته باید قضا نماید، ولى اگر کسى پیدا شود بى اجرت بچه را شیر دهد، یا براى شیر دادن بچه از پدر یا مادر بچه یا از کس دیگرى که اجرت او را بدهد اجرت بگیرد، اقوى آنست که بچه را به او بدهد و روزه بگیرد.