آیت الله العظمی عبدالله جوادی آملی
مرجع تقلید شیعه
خوردن و آشامیدن چیز نجس و خرید و فروش و عاریه دادن آن
مسئله 145. خوردن و آشامیدن چیز نجس، حرام است؛ نیز خورانیدن عین نجس به اطفال، اگر ضرر داشته باشد، حرام است، بلکه چنانچه ضرر هم نداشته باشد، بنا بر احتیاط واجب باید از آن خودداری کرد. خورانیدن غذاهای نجسشده به طفل بنا بر احتیاط جایز نیست.
مسئله 146. اگر کسی ببیند دیگری چیز نجسشدهای را میخورد یا با لباس نجسشده نماز میخواند، لازم نیست به او بگوید.
مسئله 147. چنانچه میزبان در بین غذا خوردن، بفهمد غذا نجس شده است، باید به مهمانان خبر دهد؛ اما اگر یکی از مهمانان بفهمد، لازم نیست به دیگران خبر دهد؛ ولی چنانچه به گونهای با آنان معاشرت دارد که میداند با نگفتن، خود او هم نجس میشود، باید پس از غذا به آنان بگوید تا دهان را آب بکشند.
مسئله 148. فروختن و عاریه دادن چیز نجسشده که میشود آن را آب کشید، اگر نجس بودن آن را به خریدار یا عاریهگیر نگویند، اشکال ندارد؛ ولی چنانچه کسی بداند که خریدار یا عاریهگیرنده، آن را در کارهایی که مشروط به طهارت است - مانند خوردن و آشامیدن - بهکار میگیرد، باید نجاستش را به او بگویند.
مسئله 149. اگر چیزی را که عاریه کرده نجس شود، چنانچه بداند که صاحبش آن را در کارهایی که مشروط به طهارت است - مانند خوردن و آشامیدن - بهکار میگیرد، واجب است به او بگوید.
مسئله 150. اگر جایی از خانه یا فرش کسی نجس شده باشد و ببیند بدن یا لباس یا چیز دیگر کسانی که وارد خانۀاو میشوند، با رطوبت به جای نجس رسیده است، لازم است احتیاطاً به آنان بگوید.
مسئله 151. بچه ممیّزی که خوب و بد را میفهمد، اگر تکلیفش هم نزد یک است، چنانچه دربارۀچیزی که در اختیار اوست بگوید پاک است، میتوان قبول کرد، هرچند احتیاط عدم قبول است و اگر دربارۀچیزی که در اختیار اوست بگوید نجس است، به احتیاط واجب از آن اجتناب شود.