آیت الله العظمی عبدالله جوادی آملی
مرجع تقلید شیعه
احکام افطار اجباری
مسئله 1758. اگر چیزی را به اجبار در گلوی روزهدار بریزند و از حلق او فرو رود، یا سر او را به زور در آب فرو برند - که او مورد فعل باشد؛ نه مَصدر آن - روزۀ او صحیح است؛ ولی اگر او را وادار و اکراه کنند که روزۀ خود را باطل کند - مثلاً به او بگویند اگر غذا نخوری، خسارت جانی یا مالی میبینی و او برای پیشگیری از ضرر، به اختیار خود چیزی بخورد - در این صورت، شخص مَصدر فعل است، نه مورد آن و روزۀ او باطل است و قضا دارد؛ ولی کفّاره ندارد.
مسئله 1759. اگر روزهدار بداند با رفتن به مکانی، او را وادار به روزهخواری میکنند، رفتن به آنجا حرام است و اگر رفت و وادار به افطار شد، روزۀ او باطل است و قضا و کفّاره دارد.
مسئله 1760. اگر روزهدار بداند که با رفتن به استخر و مانند آن، سر او در حال شنا کردن، بیاختیار در آب فرو میرود، یا مقداری آب از حلق او فرو میرود، نباید به آنجا برود؛ اگر برود و سرش در آب فرو رود، یا آب از حلق او فرو رود، روزۀ او باطل میشود و قضا و کفّاره دارد.