آیت الله العظمی عبدالله جوادی آملی
مرجع تقلید شیعه
2. بیماران
مسئله 1812. بیماری که علم یا اطمینان عقلایی داشته باشد که روزه برای او ضرر دارد، یا خوف دارد که از راه روزهداری تلف یا ضرر مهم یا شدّت مرض برای او پدید آید، به گونهای که تحمّل چنین ضرر حرام باشد، روزه برای او مشروع نیست و اگر بگیرد، صحیح نیست و بر وی واجب تکلیفی است که به قدر ضرورت افطار کند؛ ولی اگر فقط گمان دارد، یا احتمال بدهد که روزه برای او ضرری است و علم یا اطمینان ندارد، نباید روزه را افطار کند. تشخیص مرض و ضرر در این موارد، بر عهدۀ خود شخص است؛ اما پس از بهبودی و رفع ضرر باید روزه را قضا کند.
مسئله 1813. اگر بیمار ضررِ روزه را تشخیص نداد و خوف از ضرر هم نداشت، یا بیتوجه به ضرر آن، روزه گرفت، روزۀ او صحیح است و قضا ندارد.
مسئله 1814. اگر بیماری روزه گرفت و سپس معلوم شد روزه برای او ضرر داشت، روزۀ او صحیح است.
مسئله 1815. اگر طبیب به مریض بگوید که روزه برای شما ضرر دارد، ولی به تشخیص بیمار، روزه برای او ضرر ندارد، باید روزه بگیرد و چنانچه طبیب بگوید که روزه برای شما ضرر ندارد، ولی به تشخیص بیمار، روزه برای او ضرر دارد، نباید روزه بگیرد.
مسئله 1816. عِطاش، نوعی بیماری علاجنشدنی است که شخص مبتلای به آن باید پی در پی آب بنوشد و چنین شخصی معذور است و روزه بر او واجب نیست؛ ولی برای هر روز باید 1 چارک طعام، فدیه پرداخت کند.
مسئله 1817. اگر بیمار پیش از ظهر از بیماری خوب شود و تا آن وقت، غذا و دارویی نخورده باشد و نیت روزه کند، روزه او صحیح است.