آیت الله العظمی عبدالله جوادی آملی
مرجع تقلید شیعه
موارد قضادارِ کفاره ندار و برخی موارد قضاندارِ بی کفاره
مسئله 1787. اگر جُنُب با تصمیم بر غسلکردن بخوابد و پس از خواب اول یا دوم یا سوم بعد از اذان صبح بیدار شود، روزه او باطل است و فقط قضا دارد.
مسئله 1788. کسی که در ماه رمضان قصد روزه ندارد، امّا از اول صبح تا غروب چیزی که روزه را باطل میکند انجام ندهد، روزۀ او باطل است و قضا دارد؛ ولی کفاره ندارد.
مسئله 1789. شخصی که قصد روزه کرده، ولی در بین روز، از نیّت روزه برگردد، یا قصد کرده مثلاً آب بخورد، امّا آبی نخورده باشد، روزه او باطل است و قضا دارد؛ ولی کفّاره ندارد.
مسئله 1790. جُنُبی که غسل جنابت را فراموش کند و چند روز در حال جنابت روزه بگیرد، روزۀ او باطل است و قضا دارد؛ ولی کفّاره ندارد.
مسئله 1791. کسی که عادتش بر این است که هنگام بازی کردن با همسر، منی از او خارج میشود و با انجامدادن چنین کاری منی از او خارج شود، روزه او باطل است و قضا دارد؛ ولی کفّاره ندارد.
مسئله 1792. کسی که با اعتماد بر خبر دو عادل یا یک عادل، مبنی بر اینکه مغرب شده، روزهاش را افطار کند و سپس معلوم شود مغرب شرعی نبوده است، روزه او باطل است و قضا دارد؛ ولی کفّاره ندارد.
مسئله 1793. کسی که بدون تحقیق از صبح شدن یا با اعتماد بر خبر شخص غیر کارشناس، مشغول خوردن سحری شود، یا بر اثر عواملی مانند نابینایی، متوجه طلوع فجر نشده، یا در آن شک داشته و مشغول خوردن سحری باشد و سپس متوجه شود که صبح شده، روزۀ او باطل است و قضا دارد؛ ولی کفّاره ندارد.
مسئله 1794. کسی که در سحرگاه با تحقیق و نگاه به افق اطمینان پیدا کند صبح نشده، یا دو عادل کارشناس شهادت دهند که صبح نشده و او سحری بخورد، در حالیکه صبح بوده، روزۀ او صحیح است.
مسئله 1795. در همۀ موارد یادشده که روزۀ او باطل بوده، باید تا مغرب به رسم ادب، چیزی که روزه را باطل میکند، انجام ندهد.
مسئله 1796. بیماری که در ماه رمضان نتوانسته روزه بگیرد و پس از ماه رمضان بهبود یافته، باید روزه را قضا کند.