آیت الله العظمی عبدالله جوادی آملی
مرجع تقلید شیعه
احکام وضو
مسئله 312. کسی که در کارهای وضو و شروط آن، مانند پاک بودن آب، غصبی نبودن آن، بودن مانع بر اعضای وضو و مانند آن وسوسه دارد، باید به شک خود اعتنا نکند و همانند افراد متعارف انجام دهد.
مسئله 313. اگر شک کند که وضوی او به سبب یکی از چیزهایی که وضو را از بین میبرد، باطل شده یا نه، بنا گذارد که وضوی او باقی است؛ ولی اگر پس از ادرار، استبراء نکرده و وضو گرفته باشد و بعد از وضو رطوبتی از مجرای ادرار او بیرون آید که نداند ادرار است یا چیز دیگر، وضوی او باطل است.
مسئله 314. کسی که در گذشته وضو نداشته و هم اکنون شک دارد وضو گرفته یا نه، باید وضو بگیرد.
مسئله 315. کسی که میداند وضو گرفته و باطلکنندۀ وضو هم از او سر زده - مثلاً ادرار کرده است - اگر نداند کدام جلوتر بوده، چنانچه این شک پیش از نماز است، باید وضو بگیرد و اگر در بین نماز است، باید نماز را بشکند و وضو بگیرد و اگر پس از نماز است، در صورت توجه در حال شروع به نماز، نمازی را که گزارده صحیح است و باید برای نماز بعدیاش وضو بگیرد.
مسئله 316. اگر پس از وضو یا در میان آن یقین کند که برخی از اعضای وضو را نشسته یا مسح نکرده است، چنانچه رطوبت عضوهایی که پیش از آن است خشک شده باشد، باید دوباره وضو بگیرد و اگر خشک نشده، باید عضوی را که فراموش کرده و عضو پس از آن را بشوید یا مسح کند و اگر در بین وضو در شستن یا مسح کردن عضوی شک کند، باید به همین دستور عمل کند.
مسئله 317. اگر پس از نماز شک کند که وضو گرفته یا نه، نماز او صحیح است؛ ولی باید برای نماز بعدی وضو بگیرد.
مسئله 318. اگر در میان نماز شک کند که وضو گرفته یا نه، نماز او باطل است و باید وضو بگیرد و نماز بگزارد.
مسئله 319. اگر پس از نماز شک کند که پیش از نماز وضوی او باطل شده یا پس از آن، نمازی که گزارده، صحیح است.
مسئله 320. شخص مسلوس که ادرار او قطره قطره میریزد یا فرد مبطون که نمیتواند از بیرون آمدنِ مدفوع خودداری کند، چنانچه یقین دارد که از اول وقت نماز تا آخر آن، به مقدار وضو گرفتن و نماز گزاردن، مهلت پیدا میکند، باید در وقتی که مهلت پیدا میکند، نماز بگزارد و اگر مهلت او به مقدار کارهای واجب نماز است، باید در وقتی که مهلت دارد، فقط کارهای واجب نماز را بهجا آورد و کارهای مستحب آن را - مانند اذان، اقامه و قنوت - ترک کند.
مسئله 320. اگر به مقدار وضو و نماز مهلت پیدا نمیکند و در بین نماز ادرار یا مدفوع از او خارج میشود، اگر بخواهد پس از هر بار وضو بگیرد، سخت نیست، باید ظرف آبی کنار خود بگذارد و هر وقت ادرار یا مدفوع از او خارج شد، وضو بگیرد و بقیه نماز را بگزارد.
مسئله 321. کسی که پیدرپی، مدفوع از او خارج میشود، بهگونهای که وضو گرفتن پس از هر دفعه برای او سخت است، اگر بتواند مقداری از نماز را با وضو بهجا آورد، باید برای هر نماز یک وضو بگیرد.
مسئله 322. کسی که پیدرپی، ادرار از او خارج میشود، اگر میان دو نماز قطره ادراری از او خارج نشود، میتواند با یک وضو هر دو نماز را بگزارد و قطرههایی که بین نماز خارج میشود، اشکال ندارد.
مسئله 323. کسی که پیدرپی، ادرار یا مدفوع از او خارج میشود، اگر نتواند هیچ مقدار از نماز را با وضو بهجا آورد، میتواند چند نماز را با یک وضو اقامه کند، مگر با اختیار ادرار یا مدفوع کند؛ یا چیز دیگری که وضو را باطل میکند، پیش آید.
مسئله 324. اگر نمازگزار نوعی بیماری داشته باشد که نتواند از خارج شدن باد جلوگیری کند، باید به وظیفۀ کسانی که نمیتوانند از بیرون آمدن مدفوع خودداری کنند، عمل کند.
مسئله 325. کسی که پیدرپی، مدفوع از او خارج میشود، باید برای هر نمازی وضو بگیرد و فوراً مشغول نماز شود؛ ولی برای بهجا آوردن سجده و تشهّد فراموش شده و نماز احتیاط که باید پس از نماز انجام داد، در صورتی که آنها را پس از نماز فوراً بهجا بیاورد، وضو گرفتن لازم نیست.
مسئله 326. کسی که پیدرپی، ادرار یا مدفوع از او خارج میشود، پس از وضو گرفتن جایز است که نوشتۀ قرآن را مسّ کند، اگرچه در غیر حال نماز باشد.
مسئله 327. کسی که ادرار او قطره قطره میریزد، باید برای نماز، با کیسه پاکی که در آن، پنبه یا چیز دیگری است که از رسیدن ادرار به جاهای دیگر جلوگیری میکند، خود را حفظ کند و به احتیاط واجب پیش از هر نماز مخرج ادرار را که نجس شده بشوید؛ نیز کسی که نمیتواند از بیرون آمدن مدفوع خودداری کند، چنانچه ممکن باشد، باید به مقدار نماز، از رسیدن مدفوع به عضوهای دیگر جلوگیری کند و به احتیاط واجب، اگر مشقت ندارد، برای هر نماز مخرج مدفوع را بشوید.
مسئله 328. کسی که نمیتواند از بیرون آمدن ادرار و مدفوع خودداری کند، در صورتی که ممکن باشد و مشقت و زحمت و خوف ضرر نداشته باشد، باید به مقدار نماز از خارج شدن ادرار و مدفوع جلوگیری کند، اگرچه هزینه داشته باشد، بلکه اگر مرض او به آسانی معالجه شود، به احتیاط واجب خود را معالجه کند.
مسئله 329. کسی که نمیتواند از بیرون آمدن ادرار و مدفوع خودداری کند، پس از آنکه بیماری او برطرف شد، لازم نیست نمازهایی را که در وقت بیماری برابر وظیفهاش گزارده قضا کند؛ ولی اگر در بین وقت نماز بیماری او برطرف شود، باید نمازی را که در آن وقت گزارده، دوباره بهجا آورد.