آیت الله العظمی عبدالله جوادی آملی
مرجع تقلید شیعه
نُهم. قی کردن عمدی
مسئله 1742. قی کردن عمدی، روزه را باطل میکند.
مسئله 1743. اگر چیزی مانند هستۀ میوه از حلق خارج شود و قی کردن عمدی بر آن صدق نکند، روزه باطل نمیشود.
مسئله 1744. اگر در شب ماه رمضان چیزی بخورد که میداند در روز باید آن را قی کند، چنانچه آن را بخورد و در روز با اختیار قی کند، روزۀ او باطل میشود و قضا دارد؛ ولی اگر بیاختیار قی کند، به احتیاط واجبْ قضا دارد و در هردو صورت، به رسم ادب باید تا مغرب چیزی نخورد.
مسئله 1745. اگر روزهدار بتواند از قی کردن خودداری کند، چنانچه برای او حرج یا ضرری نباشد، باید خودداری کند؛ وگرنه روزه او باطل میشود و قضا دارد و اگر حرج یا ضرری باشد، میتواند قی کند و روزه آن روز قضا دارد.
مسئله 1746. اگر روزهدار، پس از بردن غذا به دهان و پیش از رسیدن آن به حلق، متوجه شود که روزه است، واجب است غذا را برگرداند؛ ولی اگر پس از فرو بردن غذا به حلق - که خوردن به آن صدق نمیکند - متوجه شود که روزه است، چنانچه برگرداندن آن ممکن باشد، چون قی کردن بر او صدق نمیکند، باید آن را برگرداند و روزۀ او صحیح است.
مسئله 1747. اگر با آروغ زدن، چیزی از حلق روزهدار به دهانش آید و بهعمد آن را فرو برد، روزهاش باطل است و قضا و کفّاره دارد؛ گرچه مایۀ تنفر باشد، کفّاره جمع ندارد.
مسئله 1748. اگر حشرهای - مانند مگس ـ، به گلوی روزهدار برود، چنانچه بدون قی کردن، بتواند آن را بیرون آورد، واجب است چنین کند و روزه او صحیح است و اگر نتواند، چنانچه نگهداشتن آن، حرج یا ضرر جانیِ غیر قابل تحمل دارد، باید قی کند و روزۀ او باطل است و قضا دارد.
مسئله 1749. اگر روزهدار در روزۀ واجب معیّنی - مثل روزه ماه رمضان - در حال نماز باشد و خردۀ غذا یا حشرهای بیاختیار به گلوی او برود که قابل بازگرداندن است؛ ولی نمیتواند تا پایان نماز آن را نگه دارد و برای بیرون انداختن آن، ناچار به تکلّم به «أخ» است - که نماز را باطل میکند - چنانچه وقت برای نماز، حتی با ادراک یک رکعت باقی است، باید با قطع نماز، آن چیز را بیرون اندازد و روزه را ادامه دهد؛ اما در ضیق وقت، مخیّر بین باطل کردن نماز و قضای آن، یا باطل کردن روزه و قضای آن است.