آیت الله العظمی عبدالله جوادی آملی
مرجع تقلید شیعه
دوم. آمیزش
مسئله 1667. اگر روزهدار در روز، با عمد و اختیار آمیزش کند، یعنی هر عملی که ایجاد جنابت میکند، انجام دهد، روزه او باطل میشود و قضا و کفّاره دارد؛ چه از پیشرو باشد یا از پشت؛ با همسر باشد یا غیر آن؛ با زنده باشد یا مرده؛ با انسان باشد یا حیوان.
مسئله 1668. ملاک باطل شدن روزه به آمیزش، جنابت است و جنابت یا به دخول به مقدار ختنهگاه است - اگرچه منی هم بیرون نیاید - یا به بیرون آمدن منی است، هرچند دخول، کمتر از این مقدار باشد؛ اما اگر کمتر از مقدار ختنهگاه داخل شود و منی هم بیرون نیاید، روزه باطل نمیشود. اگر شک کند که به اندازه ختنهگاه داخل شده یا نه، روزه او صحیح است.
مسئله 1669. اگر روزهدار با جهل به مسئله، با همسر خود به خیال اینکه حلال است، آمیزش کند، روزۀ او باطل است و قضا دارد؛ ولی کفّاره ندارد.
مسئله 1670. اگر روزهدار فراموش کند که روزه است و مشغول آمیزش شود، یا او را اجبار و اکراه به آمیزش کنند، روزه او باطل نمیشود و اگر یادش بیاید که روزه است، یا اجبار و اکراه از او برداشته شود، باید فوری دست از آمیزش بردارد و اگر آن را ادامه دهد، روزۀ او باطل میشود.
مسئله 1671. اگر اجبار کننده، روزهداری را مخیّر کند بین آمیزش و خسارت مالی، ولی روزهدار آمیزش را اختیار کند، روزه او باطل است و قضا دارد؛ اما کفّاره ندارد.
مسئله 1672. اگر روزهدار با همسرش بازی کند و شک کند که دخول شده یا نه، روزهاش باطل نمیشود.
مسئله 1673. اگر روزهدار ارادۀ آمیزش کند، چه قصد بیرون آمدن منی را داشته باشد یا نه، روزۀ او باطل میشود.
مسئله 1674. آمیزش در شب، تا زمانی که برای تطهیر و غسلِ پیش از اذان صبح وقت باشد، جایز است.