آیت الله العظمی عبدالله جوادی آملی
مرجع تقلید شیعه
احکام تکبیرة الاحرام
مسئله 999. واجب است در آغاز هر نماز «الله اکبر» گفته شود و این جمله - بنا بر اینکه نیّت شرط باشد - اوّلین جزء نماز و دومین رکن از ارکان نماز است و باید به عربی صحیح و پشت سر هم گفته شود. ترجمه آن به زبان دیگر، یا تلفّظ آن به عربی غیر صحیح، باطل است.
مسئله 1000. در صورت ادای دو کلمه «الله اکبر» به عربی صحیح، اتصال آن به دعای قبل یا ذکر و دعای بعد جایز است، هرچند احتیاط در ترک اتصال آن به سابق و لاحق است.
مسئله 1001. در صورت اتصال «الله اکبر» به سابق، باید همزه «الله» تلفّظ شود و در صورت اتصال آن به لاحق، باید حرکت، یعنی پیش(ضمّه) «ر» اکبر تلفّظ شود.
مسئله 1002. در حال گفتن «الله اکبر» باید ایستاده باشد و ترک عمدی یا سهوی قیام، سبب بطلان آن است؛ نیز در حال گفتن آن، بدن باید آرام باشد و ترک عمدی آن، سبب بطلان است و در صورت ترک سهوی، باطل نمیشود.
مسئله 1003. تکبیرةالاحرام، حمد و سوره، ذکر و دعای واجب (مانند صلوات تشهد) باید به گونهای گفته شود که قابل شنیدن باشد، هرچند بر اثر وجود مانعی از درون - مانند «کری» - یا از بیرون - مانند طوفان یا همهمۀ زیاد - شنیده نشود.
مسئله 1004. نمازگزاری که بر اثر بیماری خاص یا لال بودن، توان تلفظ «الله اکبر» را ندارد، باید با زبان اشاره - که مورد گفتوگوی مخصوص مبتلایان به این وضع است - آن را ادا نماید، در حالی که صورت آن را در قلب میگذراند.
مسئله 1005. مناسب است پیش از تکبیرةالاحرام و پس از آن، دعاهای مخصوص که در کتابهای دعا نقل شده، به امید ثواب، خوانده شود.
مسئله 1006. مستحب است در حال گفتن تکبیرةالاحرام، دستها را با انگشتهایِ به هم چسبیده، تا مقابل گوشها بالا برد.
مسئله 1007. هر گاه شک کند که تکبیرةالاحرام را گفت یا نه، چنانچه مشغول خواندن چیزی مانند حمد باشد، بنا را بر گفتن بگذارد و به شک خود اعتنا نکند و اگر به خواندن چیزی مشغول نشده، باید تکبیرةالاحرام را بگوید.
مسئله 1008. هر گاه پس از گفتن تکبیرةالاحرام شک کند که آن را صحیح ادا کرده یا نه، بنا را بر صحّت بگذارد و به شک خود اعتنا نکند.