آیت الله العظمی عبدالله جوادی آملی
مرجع تقلید شیعه
شک های باطل
مسئله 1211. شکهایی که نماز را باطل میکند:
یکم. شک در شمارۀ رکعتهای نماز واجب دو رکعتی؛ مانند نماز صبح و نماز مسافر؛ ولی شک در شمارۀ رکعتهای نماز مستحب و برخی از نمازهای احتیاطْ نماز را باطل نمیکند.
دوم. شک در شمارۀ رکعتهای نماز سه رکعتی؛ مانند نماز مغرب.
سوم. شک در نماز چهار رکعتی، میان یک رکعت و بیش از آن.
چهارم. شک در نماز چهار رکعتی بین دو رکعت و بیش از آن، پیش از تمام شدن سجده دوم.
پنجم. شک در نماز چهار رکعتی، میان دو رکعت و پنج رکعت یا دو و بیشتر از پنج رکعت، هرچند بعد از تمام شدن سجده دوم باشد.
ششم. شک در نماز چهار رکعتی، بین سه رکعت و شش رکعت یا سه و بیش از شش رکعت.
هفتم. شک در نماز چهار رکعتی، میان چهار و شش یا چهار و بیش از شش؛ چه پیش از تمام شدن سجدۀ دوم باشد یا پس از آن؛ ولی اگر پس از سجدۀ دوم، شک بین چهار و شش یا چهار و بیشتر از شش برای او پیش آید، به احتیاط مستحب بر چهار بنا بگذارد و نماز را تمام کند و پس از نماز دو سجدۀ سهو بهجا آورد و نماز را هم دوباره اقامه کند.
هشتم. شک در رکعتهای نماز، در نماز چهار رکعتی که اصلاً نداند چند رکعت خوانده است.
مسئله 1212. مقصود از شکی که نماز را باطل میکند، صرف اِبهام و تردید ابتدایی نیست، بنابراین اگر یکی از شکهای باطلکننده برای نمازگزار پیش آید، نمیتواند نماز را به هم بزند، بلکه کاملاً باید فکر کند تا یکی از دو طرف معلوم شود؛ یا از معلوم شدن آن ناامید گردد؛ یعنی شک او مستقر و پا برجا شود؛ در این صورت به هم زدن نماز مانعی ندارد، هرچند به احتیاط به قدری صبر کند تا از صورت نمازگزار خارج شود.