آیت الله العظمی عبدالله جوادی آملی
مرجع تقلید شیعه
شرط دوم. قصد هشت فرسخ داشتن از آغاز سفر
از آغاز سفر، قصد هشت فرسخ را داشته باشد؛ یعنی بداند که هشت فرسخ راه را میپیماید، پس اگر به جایی که کمتر از هشت فرسخ است، سفر کند و پس از رسیدن به آنجا قصد کند به جایی برود که با مقدارِ آمده هشت فرسخ شود، چون از آغاز قصد هشت فرسخ را نداشته، باید نماز را تمام بگزارد؛ ولی اگر بخواهد از آنجا هشت فرسخ برود یا چهار فرسخ برود و به وطنش یا به جایی که میخواهد ده روز بماند برگردد، باید نماز را شکسته بهجا آورد.
مسئله 1331. کسی که نمیداند سفرش چند فرسخ است - برای مثال، برای پیدا کردن گمشدهای به سفر میرود و نمیداند چه مقدار باید برود تا آن را پیدا کند - باید نماز را تمام بهجا آورد؛ ولی در برگشتن، چنانچه تا وطنش یا جایی که میخواهد ده روز در آنجا بماند، هشت فرسخ یا بیشتر باشد، باید نماز را شکسته اقامه کند؛ نیز اگر در بین رفتن قصد کند که چهار فرسخ برود و برگردد، به صورتی که مجموع رفتن و برگشتن هشت فرسخ شود، باید شکسته نماز بگزارد.
مسئله 1332. مسافر در صورتی باید شکسته نماز بگزارد که تصمیم داشته باشد هشت فرسخ برود، پس کسی که از شهر بیرون میرود و قصدش این است که اگر رفیقی پیدا کند، سفر هشت فرسخی برود، چنانچه اطمینان دارد که رفیق پیدا میکند، باید شکسته نماز بگزارد و اگر اطمینان ندارد، باید نماز را تمام اقامه کند.
مسئله 1333. کسی که قصد هشت فرسخ دارد، اگرچه در هر روز مقدار کمی راه برود، وقتی به جایی برسد که دیوار یا خانههای آخر شهر را در صورت هموار بودن نبیند و اذان آن را نشنود، باید شکسته نماز بگزارد؛ ولی اگر در هر روز مقدار کمی راه برود که مردم نگویند مسافر است، باید نمازش را تمام بهجا آورد و به احتیاط مستحب هم شکسته و هم تمام اقامه کند.
مسئله 1334. کسی که در سفر به اختیار دیگری است - مانند فرزندی که با پدرش یا زنی که با شوهرش یا خدمتکاری که با آقای خود مسافرت میکند - چنانچه بداند مسافت او هشت فرسخ است، باید نماز را شکسته انجام دهد.
مسئله 1335. کسی که در سفر به اختیار دیگری است، اگر بداند یا گمان داشته باشد که پیش از رسیدن به چهار فرسخ از او جدا میشود و سفر را ادامه نمیدهد، باید نماز را تمام اقامه کند.
مسئله 1336. کسی که در سفر به اختیار دیگری است، اگر شک دارد که پیش از رسیدن به چهار فرسخ از او جدا میشود یا نه، باید نماز را تمام انجام دهد؛ نیز اگر شک او از این جهت است که احتمال میدهد مانعی برای سفر او پیش آید، چنانچه احتمال او در نظر مردم بجا نباشد، باید نمازش را شکسته بهجا آورد.