آیت الله العظمی عبدالله جوادی آملی
مرجع تقلید شیعه
شرط پنجم. سفر برای کار حرام نبودن
مسئله 1347. سفر مسافر نباید برای کار حرام باشد، پس اگر برای کار حرامی - مانند دزدی - سفر کند، باید نماز را تمام بهجا آورد؛ همچنین است اگر خود سفر حرام باشد؛ مانند آنکه سفر برای او ضرر داشته باشد؛ یا زن بیاجازۀ شوهر به سفری برود که بر او واجب نیست؛ ولی اگر مانند سفر حج واجب باشد، باید شکسته نماز بگزارد.
مسئله 1348. سفر فرزند که مایۀ اذیت پدر و مادر باشد حرام است، و انسان باید در آن سفر نماز را تمام بهجا آورد و روزه هم بگیرد.
مسئله 1349. کسی که سفر او حرام نیست و برای کار حرام یا ترک واجب هم سفر نمیکند، اگرچه در سفر معصیتی انجام دهد - برای مثال، غیبت کند یا شراب بخورد - باید نماز را شکسته انجام دهد.
مسئله 1350. اگر برای ترک کار واجبی به سفر رود، نمازش تمام است، پس کسی که بدهکار است، اگر بتواند بدهی خود را بپردازد و طلبکار هم مطالبه کند، چنانچه در سفر نتواند بدهی خود را بپردازد و سفر او ویژۀ فرار از پرداختن قرض باشد، باید نماز را تمام بهجا آورد؛ ولی اگر سفر او ویژه ترک واجب نباشد، باید شکسته نماز بگزارد و به احتیاط مستحب، هم شکسته، هم تمام نماز بگزارد.
مسئله 1351. اگر سفرِ مسافر حرام نباشد؛ ولی وسیله نقلیه او غصبی باشد، نمازش شکسته است؛ ولی اگر در زمین غصبی سفر کند، به احتیاط واجب باید نماز را هم شکسته، هم تمام بهجا آورد.
مسئله 1352. کسی که با ظالم همسفر میشود، اگر ناچار نباشد و مسافرت او کمک به ظلم و شوکت ظالم باشد، باید نماز را تمام بهجا آورد و اگر ناچار باشد یا برای نجات دادن مظلومی با او همسفر شود، نمازش شکسته است.
مسئله 1353. اگر کسی فقط به قصد تفریح و گردش مسافرت کند، حرام نیست و باید نماز را شکسته انجام دهد.
مسئله 1354. اگر برای لهو و خوشگذرانی به شکار رود، نمازش تمام است و چنانچه برای تهیۀ معاش به شکار رود، نمازش شکسته است و اگر برای کسب و اضافه کردن مال برود، به احتیاط مستحب، نماز را هم شکسته، هم تمام اقامه کند؛ ولی باید روزه نگیرد و بعداً قضا کند.
مسئله 1355. کسی که برای معصیت سفر کرده، در بازگشت از سفر، اگر توبه کرده و برگشتن به اندازۀ مسافت شرعی باشد، باید نماز را شکسته بهجا آورد و اگر توبه نکرده و چیزی هم که بازگشت را از عنوان سفر معصیت خارج کند حادث نشده باشد، باید نماز را تمام بهجا آورد و به احتیاط مستحب هم شکسته، هم تمام بهجا آورد.
مسئله 1356. کسی که سفر او معصیت است، اگر در بین راه از قصد معصیت برگردد، چنانچه ماندۀ راه هشت فرسخ باشد، یا چهار فرسخ باشد و بخواهد برود و برگردد، باید نماز را شکسته اقامه کند.
مسئله 1357. آن که برای معصیت سفر نکرده، اگر در بین راه قصد کند که ماندۀ راه را برای معصیت برود، باید نماز را تمام بهجا آورد؛ ولی نمازهایی را که شکسته بهجا آورده، صحیح است.