آیت الله سید عبدالکریم موسوی اردبیلی
مرجع تقلید شیعه
احکام چیزهایى که نجس شده اند
«مسألۀ 126» خوردن و آشامیدن چیز نجس، حرام است؛ و نیز خوراندن عین نجس به اطفال در صورتى که ضرر داشته باشد حرام مى باشد، بلکه اگر ضرر نیز نداشته باشد، نباید به آنان خورانده شود؛ ولى غذاهایى را که نجس شده اند، در صورتى که به واسطه سرایت نجاست از دست خود طفل نجس شده باشند، مى توان به طفل خوراند، وگرنه بنابر احتیاط نباید به او بخورانند.
«مسألۀ 127» فروختن و عاریه دادن چیز نجسى که مى شود آن را آب کشید اگرچه نجس بودن آن را به خریدار یا عاریه گیرنده نگویند، اشکال ندارد، ولى چنانچه انسان بداند که عاریه گیرنده یا خریدار، آن را در خوردن و آشامیدن استعمال مى کند، بنابر احتیاط باید نجس بودن آن را به او بگوید.
«مسألۀ 128» اگر انسان ببیند کسى چیز نجسى را مى خورد یا با لباس نجس نماز مى خواند، لازم نیست به او بگوید.
«مسألۀ 129» اگر جایى از خانه یا فرش کسى نجس باشد و ببیند بدن یا لباس یا لوازم کسانى که وارد خانه او مى شوند، با رطوبت به جاى نجس رسیده و نجس شده است، لازم نیست به آنان بگوید، مگر آن که صاحب خانه باعث نجس شدن آنها شده باشد.
«مسألۀ 130» اگر صاحب خانه در بین غذا خوردن بفهمد غذا نجس است، باید به مهمان ها بگوید، امّا اگر یکى از مهمان ها بفهمد، لازم نیست به دیگران خبر دهد، ولى چنانچه به گونه اى با آنان معاشرت داشته باشد که بداند به واسطۀ نگفتن، خود او نیز نجس مى شود، باید بعد از غذا به آنان بگوید.
«مسألۀ 131» اگر چیزى که عاریه کرده نجس شود، چنانچه بداند که صاحب آن چیز، آن را در خوردن و آشامیدن استعمال مى کند، واجب است به او بگوید و اگر نداند نیز بنابر احتیاط واجب باید به او بگوید.
«مسألۀ 132» بچۀ ممیزى که خوب و بد را مى فهمد، اگر بگوید چیزى را آب
کشیدم، بنابر احتیاط دوباره باید آن را آب کشید و اگر بگوید چیزى که در دست اوست نجس است، احتیاط آن است که از آن اجتناب کنند.
«مسألۀ 133» نجس کردن خط و ورق قرآن و زمین، بنا و فرش مسجد، حرام است و اگر نجس شوند باید فوراً آنها را پاک کنند و نجس کردن حرم پیامبر صلى الله علیه و آله و سلم و امامان علیهم السلام حرام است و اگر نجس شوند، چنانچه جزئى از مسجد باشند و یا بى احترامى محسوب شود باید فوراً تطهیر شوند و چنانچه بى احترامى نیز نباشد احتیاط آن است که آن را پاک کنند.
«مسألۀ 134» اگر جلد قرآن نجس شود، در صورتى که بى احترامى به قرآن باشد، باید آن را آب بکشند.
«مسألۀ 135» گذاشتن قرآن روى عین نجس - مانند خون و مردار - اگرچه آن عین نجس خشک باشد، حرام است و برداشتن قرآن از روى آن واجب مى باشد.
«مسألۀ 136» نوشتن قرآن با مُرکب نجس - اگرچه یک حرف آن باشد - حرام است و اگر نوشته شود، باید به واسطه تراشیدن و مانند آن، کارى کنند که نوشته از بین برود.
«مسألۀ 137» احتیاط واجب آن است که از دادن قرآن به کافر خوددارى کنند و اگر قرآن در دست اوست، در صورت امکان از او بگیرند.
«مسألۀ 138» دادن قرآن به دست کفار و اهل کتاب به امید هدایت آنان و به منظور مطالعه و بررسى و درک آیات آن، در صورتى که در معرض نجس شدن و هتک و اهانت نباشد و واقعاً بخواهند از آن استفاده کنند، مانعى ندارد.
«مسألۀ 139» اگر ورق قرآن یا چیزى که احترام آن لازم است - مثل کاغذى که اسم خدا یا پیامبر صلى الله علیه و آله و سلم یا امام علیه السلام بر آن نوشته شده - در محل نجسى چون مستراح بیفتد، بیرون آوردن و آب کشیدن آن، اگرچه خرج داشته باشد، واجب است، و اگر بیرون آوردن آن ممکن نباشد، باید به آن مستراح نروند تا یقین کنند آن ورق پوسیده است؛ و نیز اگر تربتى که از قبر پیامبر صلى الله علیه و آله و سلم یا ائمه علیهم السلام است در مستراح بیفتد و بیرون آوردن آن ممکن نباشد، باید تا وقتى که یقین نکرده اند آن تربت به کلى از بین رفته، به آن مستراح نروند.