آیت الله سید عبدالکریم موسوی اردبیلی
مرجع تقلید شیعه
دستور سجدۀ سهو
«مسألۀ 1273» دستور سجدۀ سهو این است که بعد از سلام نماز فوراً نیّت سجدۀ سهو کند و پیشانى را بر چیزى که سجده بر آن صحیح است بگذارد و بگوید: «بِسْمِ اللّهِ وَبِاللّهِ وَصَلَّى اللّهُ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِهِ» یا «بِسْمِ اللّهِ وَبِاللّهِ أللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ» و بهتر است که بگوید: «بِسْمِ اللّهِ وَبِاللّهِ ألسَّلامُ عَلَیْکَ أیُّهَا النَّبِىُّ وَرَحْمَةُ اللّهِ وَبَرَکاتُهُ» و بعد باید بنشیند و دوباره به سجده رود و یکى از ذکرهایى را که گفته شد بگوید و بنشیند و بعد از خواندن تشهّد سلام دهد.
«مسألۀ 1274» بنابر احتیاط واجب آنچه در سجدۀ نماز معتبر است - مانند:
وضوداشتن، پاک بودن بدن و لباس، پوشش بدن، رو به قبله بودن، گذاشتن هفت موضع بدن بر زمین، نهادن پیشانى بر چیزى که سجده بر آن صحیح است و نشستن میان دو سجده - باید در سجدۀ سهو نیز رعایت شود.
«مسألۀ 1275» هنگامى که پس از سلام نماز قصد سجدۀ سهو مى کند، لازم نیست نیّت سجدۀ سهو را به زبان جارى کند و تنها توجّه به انجام آن کافى است.