آیت الله سید عبدالکریم موسوی اردبیلی
مرجع تقلید شیعه
شک در وضو
«مسألۀ 326» کسى که در کارهاى وضو و شرایط آن مثل پاک بودن آب و غصبى نبودن آن خیلى شک مى کند، نباید به شک خود اعتنا کند و باید مطابق معمول مردم رفتار
کند.
«مسألۀ 327» اگر شک کند که وضوى او باطل شده یا نه، بنا را بر این مى گذارد که وضوى او باقى است، ولى اگر بعد از ادرار استبراء نکرده و وضو گرفته باشد و بعد از وضو، رطوبتى از او بیرون آید که نداند ادرار است یا رطوبت پاک، وضوى او باطل است.
«مسألۀ 328» کسى که شک دارد وضو گرفته یا نه، باید وضو بگیرد.
«مسألۀ 329» کسى که مى داند وضو گرفته و حَدَثى (یعنى چیزى که باعث باطل شدن وضو است) هم از او سر زده - مثلاً ادرار کرده - اگر نداند کدام جلوتر بوده، چه زمان یکى را بداند و چه نداند، چنانچه هنوز نماز نخوانده است، باید وضو بگیرد و اگر در بین نماز است، باید نماز را قطع کند و وضو بگیرد و اگر نماز را خوانده است، باید وضو بگیرد و نمازى را که خوانده دوباره بخواند.
«مسألۀ 330» اگر بعد از نماز شک کند که وضو گرفته یا نه، نماز او صحیح است ولى باید براى نمازهاى بعدى وضو بگیرد.
«مسألۀ 331» اگر در بین نماز شک کند و نداند که وضو گرفته یا نه، نماز او باطل است و باید وضو بگیرد و نماز را از سر بگیرد، اگر چه احتیاط مستحب آن است که آن نماز را با همان حالت به پایان رسانده و سپس وضو گرفته و آن را اعاده کند.
«مسألۀ 332» اگر بعد از نماز بداند که وضوى او باطل شده است ولى شک کند که قبل از نماز وضوى او باطل شده یا بعد از نماز، نمازى که خوانده صحیح است.