آیت الله سید عبدالکریم موسوی اردبیلی
مرجع تقلید شیعه
مواردى که لازم نیست بدن و لباس نمازگزار پاک باشد
«مسألۀ 871» در سه صورت - که تفصیل آنها خواهد آمد - اگر بدن یا لباس نمازگزار نجس باشد، نماز او صحیح است:
اوّل: به واسطۀ زخم یا جراحت یا دملى که در بدن اوست، لباس یا بدن او به خون آلوده شده باشد. دوم: بدن یا لباس او به مقدار کمتر از درهم (که تقریباً به اندازۀ بند سر انگشت سبّابه است) به خون آلوده باشد. سوم: ناچار باشد با بدن یا لباس نجس نماز بخواند.
در دو صورت نیز اگر فقط لباس نمازگزار نجس باشد، نماز او صحیح است:
اوّل: لباسهاى کوچک او، مانند جوراب و عرقچین، نجس شده باشند. دوم: لباس مادرى که پرستار بچّه است نجس شده باشد و احکام این پنج صورت به تفصیل در مسائل بعد گفته مى شود.
«مسألۀ 872» اگر در بدن یا لباس نمازگزار خون زخم یا جراحت یا دمل باشد و همچنین اگر چرکى که با خون بیرون آمده یا عرق متّصل به زخم یا دوایى که روى زخم گذاشته اند و نجس شده، در بدن یا لباس او باشد، چنانچه به نحوى باشد که آب کشیدن بدن یا لباس یا تعویض لباس در آن شرایط براى بیشتر مردم سخت باشد، تا وقتى که زخم یا جراحت یا دمل خوب نشده است، مى تواند با آن خون نماز بخواند.
«مسألۀ 873» اگر خونِ بریدگى، دمل و زخمى که بزودى خوب مى شود و شستن آن آسان است، در بدن یا لباس نمازگزار باشد، نماز او باطل است.
«مسألۀ 874» اگر جایى از بدن یا لباس که با زخم فاصله دارد، با رطوبت زخم نجس شود، جایز نیست با آن نماز بخواند، ولى اگر مقدارى از بدن یا لباس که معمولاً به رطوبت زخم آلوده مى شود، با رطوبت آن نجس شود، نماز خواندن با آن مانعى ندارد.
«مسألۀ 875» اگر در قسمتى از داخل دهان و بینى و مانند آنها که معمولاً دیده
مى شود، زخمى وجود داشته باشد و از آن زخم خونى به بدن یا لباس برسد، مى توان با آن نماز خواند و نیز با خون بَواسیرى که دانه هاى آن بیرون است، مى توان نماز خواند؛ امّا در صورتى که زخمِ داخل دهان و بینى در قسمتى باشد که معمولاً دیده نمى شود و یا دانه هاى بواسیر در باطن باشند، احتیاط واجب آن است که با لباس یا بدنى که به این خون آلوده است، نماز خوانده نشود.
«مسألۀ 876» اگر کسى که بدنش زخم است، در بدن یا لباس خود خونى ببیند و نداند خون زخم است یا خون دیگر، احتیاط واجب آن است که با آن نماز نخواند.
«مسألۀ 877» اگر چند زخم در بدن باشد و به گونه اى نزدیک هم باشند که یک زخم حساب شود، تا وقتى همه خوب نشده اند، نماز خواندن با خون آنها اشکال ندارد؛ ولى اگر به قدرى از هم دور باشند که هر کدام یک زخم حساب شوند، هر یک که خوب شد، باید براى نماز بدن و لباس را از خون آن آب بکشد.
«مسألۀ 878» اگر سر سوزنى خونِ حیض یا نفاس در بدن یا لباس نمازگزار باشد، نماز او باطل است و بنابر احتیاط واجب خون استحاضه و خون سگ، خوک، کافرِ غیر کتابى، مردار و حیوان حرام گوشت نیز همین حکم را دارند؛ ولى نماز خواندن با خون هاى دیگر مثل خون بدن انسان یا خون حیوان حلال گوشت، اگرچه در چند جاى بدن و لباس باشند، در صورتى که روى هم کمتر از درهم باشند، اشکال ندارد و اگر بیشتر از درهم باشد، نماز با آن باطل است و اگر به مقدار درهم باشد نیز بنابر احتیاط واجب نمى توان با آن نماز خواند.
«مسألۀ 879» اگر خونى به لباس بى آستر بریزد و به پشت آن برسد، احتیاط واجب آن است که دو لکۀ خون حساب شود، مگر این که لباس به قدرى نازک باشد که یک لکه به حساب آید و ملاک در مسأله عرف است و اگر پشت آن جداگانه خونى شود، باید هر کدام را جدا حساب نمود؛ پس اگر خون هایى که در پشت و روى لباسند روى هم کمتر از یک درهم باشند، نماز با آن لباس صحیح است و اگر بیشتر باشند، نماز با آن باطل است.
«مسألۀ 880» اگر روى لباسى که آستر دارد خون بریزد و به آستر آن برسد و یا به
آستر بریزد و روى لباس خونى شود، باید هر کدام را جدا حساب نمود؛ پس اگر مجموع خون روى لباس و آستر کمتر از درهم باشد، نماز با آن صحیح است و اگر بیشتر باشد، نماز با آن باطل است.
«مسألۀ 881» اگر خون بدن یا لباس کمتر از درهم باشد و رطوبتى از خارج به آن برسد، در صورتى که خون و رطوبتى که به آن رسیده به اندازۀ درهم یا بیشتر شود و اطراف را آلوده کند، نماز با آن باطل است و اگر رطوبت و خون به اندازۀ درهم نشود ولى اطراف را آلوده کند، احتیاطاً نمى توان با آن نماز خواند، ولى اگر اطراف را آلوده نکند، نماز خواندن با آن بى اشکال است. همچنین اگر رطوبت با خون مخلوط شود و از بین برود، نماز صحیح است.
«مسألۀ 882» اگر بدن یا لباس خونى نشود، ولى به واسطۀ رسیدن به خون، متنجّس شود، اگرچه مقدارى که متنجس شده کمتر از درهم باشد، نمى توان با آن نماز خواند.
«مسألۀ 883» اگر خونى که در بدن یا لباس است کمتر از درهم باشد و نجاست دیگرى به آن برسد، مثلاً یک قطره ادرار روى آن بریزد، نماز خواندن با آن صحیح نیست.
«مسألۀ 884» اگر لباسهاى کوچک نمازگزار، مثل عرقچین و جوراب که نمى توان با آنها عورت را پوشاند، نجس باشند، چنانچه از اجزاى مردار - به تفصیلى که گذشت - یا از اجزاى حیوان حرام گوشت درست نشده باشند، نماز با آنها صحیح است و نیز اگر با انگشترى نجس نماز بخواند، اشکال ندارد.
«مسألۀ 885» چیزهاى کوچکى که پوشش نمازگزار محسوب نمى شوند - مثل چاقو، پول و مانند آن - اگر نجس باشند و به هنگام نماز همراه نمازگزار باشند، اشکال ندارد.
«مسألۀ 886» احتیاط آن است که چیز نجسى که با آن مى توان عورت را پوشاند همراه نمازگزار نباشد، ولى کسى که این مسأله را نمى دانسته و به این نحو نماز خوانده، لازم نیست آن نمازها را قضا کند.
«مسألۀ 887» اگر مادرى که پرستار بچّه است و بیشتر از یک لباس ندارد، در هر شبانه روز یک مرتبه لباس خود را آب بکشد، اگرچه تا روز دیگر لباس او به ادرار بچّه
نجس شود، مى تواند با آن لباس نماز بخواند؛ ولى احتیاط مستحب آن است که لباس خود را در آخر روز آب بکشد تا بتواند نماز ظهر و عصر و مغرب و عشاء را با لباس پاک یا با نجاست کم ترى بجا آورد و نیز اگر بیشتر از یک لباس دارد ولى ناچار است که همۀ آنها را با هم بپوشد، چنانچه در شبانه روز یک مرتبه همۀ آنها را آب بکشد، کافى است؛ ولى زنى که مادر آن بچّه نیست، اگرچه یک لباس بیشتر نداشته باشد، احتیاطاً براى هر نماز اگر لباسش نجس شد، باید آن را آب بکشد و با لباس پاک نماز بخواند.