آیت الله سید عبدالکریم موسوی اردبیلی
مرجع تقلید شیعه
شکار کردن با سگ شکارى
«مسألۀ 3209» اگر سگ شکارى، حیوانِ وحشى حلال گوشتى را شکار کند، با شش شرط گوشت آن پاک و حلال است:
اوّل: سگ به گونه اى تربیت شده باشد که هر وقت آن را براى گرفتن شکار بفرستند برود و هر وقت از رفتن جلوگیرى کنند بایستد، ولى اگر در وقت نزدیک شدن به شکار با جلوگیرى نایستد، مانعى ندارد و احتیاط واجب آن است که اگر عادت داشته باشد که پیش از رسیدن صاحب خود شکار را بخورد، از شکار آن اجتناب کنند، ولى اگر اتّفاقاً شکار را بخورد، اشکال ندارد.
دوم: صاحبش آن را بفرستد و اگر سرِ خود دنبال شکار رود و حیوانى را شکار کند، خوردن آن حیوان حرام است، بلکه اگر سرِ خود دنبال شکار رود و بعد صاحب آن بانگ بزند که زودتر آن را به شکار برساند - اگرچه به واسطۀ صداى صاحب آن شتاب کند - بنابر احتیاط واجب، باید از خوردن آن شکار خوددارى نمایند.
سوم: کسى که سگ را مى فرستد باید مسلمان باشد یا بچّۀ مسلمان که خوب و بد را بفهمد و اگر کافر یا کسى که اظهار دشمنى با اهل بیت پیامبر صلى الله علیه و آله و سلم مى کند سگ را بفرستد، شکار آن سگ حرام است.
چهارم: وقت فرستادن سگ نام خدا را ببرد و اگر عمداً نام خدا را نبرد، آن شکار حرام است، ولى اگر از روى فراموشى باشد، اشکال ندارد و اگر وقت فرستادن سگ نام خدا را عمداً نبرد و پیش از آن که سگ به شکار برسد نام خدا را ببرد، بنابر احتیاط واجب باید از آن شکار اجتناب نماید.
پنجم: شکار به واسطۀ زخمى که از دندان سگ پیدا کرده بمیرد، پس اگر سگ شکار را خفه کند یا شکار از دویدن یا ترس بمیرد، حلال نیست.
ششم: کسى که سگ را فرستاده، وقتى برسد که حیوان مرده باشد یا اگر زنده باشد، به اندازۀ سر بریدن آن وقت نباشد و چنانچه وقتى برسد که به اندازۀ سر بریدن وقت باشد - مثلاً حیوان چشم یا دم خود را حرکت دهد یا پاى خود را به زمین بزند - چنانچه سر حیوان را نبرد تا بمیرد، حلال نیست.
«مسألۀ 3210» کسى که سگ را فرستاده، اگر وقتى برسد که بتواند سر حیوان را ببرد، چنانچه به نحو معمول و با شتاب کارد را بیرون آورد و وقت سر بریدن بگذرد و آن حیوان بمیرد، حلال است؛ ولى اگر مثلاً به واسطۀ تنگ بودنِ غِلاف یا چسبندگى آن بیرون آوردن کارد طول بکشد و وقت بگذرد، حلال نمى شود و نیز اگر چیزى همراه او نباشد که با آن سر حیوان را ببرد و حیوان بمیرد، واجب است که از خوردن آن خوددارى کند.
«مسألۀ 3211» اگر چند سگ را براى شکار رها کنند، چنانچه همۀ آنها داراى شرایط شکار باشند، شکار حلال است؛ ولى اگر یکى از آنها داراى شرایط نباشد، شکار نجس و حرام مى شود و نیز اگر چند نفر با هم سگ را بفرستند و یکى از آنها کافر باشد یا عمداً نام خدا را نگوید، آن شکار حرام است.
«مسألۀ 3212» اگر سگ را براى شکار حیوان مخصوصى بفرستد و آن سگ حیوان دیگرى را شکار کند، آن شکار حلال و پاک است و نیز اگر آن حیوان را با حیوان دیگرى شکار کند، هر دوى آنها حلال و پاک مى باشند.
«مسألۀ 3213» اگر «باز» یا حیوان دیگرى غیر سگ شکارى حیوانى را شکار کند، آن شکار حلال نیست؛ ولى اگر وقتى برسند که حیوان زنده باشد و به دستورى که در شرع معیّن شده سر آن را ببرند، حلال است.