آیت الله سید عبدالکریم موسوی اردبیلی
مرجع تقلید شیعه
احکام انفال
«اَنفال» یعنى اموال عمومى که براى ادارۀ جامعه در اختیار امام معصوم علیه السلام قرار دارد و در زمان غیبت براى تصرّف در آن بنابر احتیاط واجب باید از حاکم شرعى (یعنى مجتهد جامع الشرایط) اجازه گرفت.
«مسألۀ 1969» انفال عبارتند از:
الف - زمین هاى موات و زمین هایى که صاحبان آنها از آنها اعراض و آنها را رها کرده باشند.
ب - کوه ها، درّه ها، جنگل ها و نیزارهاى طبیعى.
ج - دریاها و سواحل آنها و رودخانه هاى بزرگ.
د - معادن.
ه - اموال برگزیده و گرانبهایى که متعلّق به شاهان بوده و در جنگ به دست مسلمانان آمده باشند.
و - غنیمت هایى که در جنگ هاى بدون اجازۀ امام معصوم علیه السلام به دست آمده باشند.
ز - زمین هایى که بدون جنگ و خونریزى از کفّار در اختیار مسلمانان قرار مى گیرند.
ح - اموال کسانى که از دنیا مى روند و وارث ندارند.
ط - گنجى که از عتائق باشد.
و به طور کلّى هر چیزى که عرفاً داراى مالیّت بوده ولى مالک نداشته باشد و منفعت آن متعلّق به عموم مردم باشد، جزء انفال به حساب مى آید.
تفصیل موارد ذکر شده در کتاب هاى فقهى بیان شده است.
«مسألۀ 1970» در صورت تحقق دولت عدل اسلامىِ جامع الشرایط، استخراج معادن و گنج ها و استفاده از جنگل ها و اموال عمومى، باید با اجازۀ آن باشد.
«مسألۀ 1971» انفال یکى از مهمترین منابع مالى و اقتصادى حکومت اسلامى است و حفظ آن از هر گونه تجاوز و آفت و زیان طبیعى و غیر طبیعى، وظیفۀ همۀ مردم بخصوص حکومت ها مى باشد؛ بنابراین براى استفادۀ افراد از آن و یا فروش آن توسّط حکومت ها به دیگران - مخصوصاً به اجانب - باید کاملاً مصلحت عموم مردم ملاحظه گردد.