آیت الله سید عبدالکریم موسوی اردبیلی
مرجع تقلید شیعه
احکام ازدواج موقّت (مُتعه)
ازدواج موقّت از راه هاى مناسب جلوگیرى از فحشا و انحرافات جنسى است و اولیاء دین به آن سفارش کرده اند. از حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام نقل شده است که: «اگر از ازدواج موقّت منع نشده بود، هیچ مؤمنى تن به زنا نمى داد و جز محروم از سعادت و نیکبختى،
کسى زنا نمى کرد.» بنابر این کسى که امکان ازدواج دائم را نداشته باشد و نتواند خود را از گناه بازدارد یا بترسد دچار فحشا گردد، باید با ازدواج موقّت خود را حفظ نماید.
«مسألۀ 2903» عقد موقّت زن اگرچه براى لذّت بردن هم نباشد، صحیح است.
«مسألۀ 2904» در عقد موقّت اگر مهر معیّن نشود، عقد باطل است و اگر مدّت معیّن نشود، به عقد دائم تبدیل مى شود.
«مسألۀ 2905» شوهر بنابر احتیاط واجب نباید بیش از چهار ماه آمیزش با متعۀ خود را ترک کند.
«مسألۀ 2906» زنى که صیغه مى شود، اگر در عقد شرط کند که شوهر با او آمیزش نکند، عقد و شرط او صحیح است و شوهر فقط مى تواند لذّتهاى دیگر از او ببرد، ولى اگر بعد به آمیزش راضى شود، شوهر مى تواند با او آمیزش نماید.
«مسألۀ 2907» زنى که متعه شده، اگرچه آبستن شود، حقّ خرجى ندارد.
«مسألۀ 2908» زنى که متعه شده حقّ همخوابى ندارد و از شوهر ارث نمى برد و شوهر هم از او ارث نمى برد، مگر این که هنگام عقد شرط شده باشد که از یکدیگر ارث ببرند و یا این که شرط شده باشد که فقط مرد از زن و یا فقط زن از مرد ارث ببرد.
«مسألۀ 2909» زنى که متعه شده اگر نداند که حقّ خرجى و همخوابى ندارد، عقد او صحیح است و براى آن که نمى دانسته، حقّى به شوهر پیدا نمى کند.
«مسألۀ 2910» زنى که متعه شده مى تواند بدون اجازۀ شوهر از خانه بیرون برود، ولى اگر به واسطۀ بیرون رفتن او حقّ شوهر از بین برود، بیرون رفتن او حرام است.
«مسألۀ 2911» اگر زنى مردى را وکیل کند که به مدّت و مبلغ معیّنى او را براى خود متعه نماید، چنانچه مرد او را به عقد دائم خود در آورد یا به غیر از مدّت یا مبلغى که معیّن شده او را متعه کند، وقتى آن زن فهمید اگر بگوید: «راضى هستم»، عقد صحیح0.
است وگرنه باطل است.
«مسألۀ 2912» اگر پدر و جدّ پدرى بخواهند براى محرم شدن - یک ساعت یا دو ساعت - زنى را به عقد پسر نابالغ خود در آورند یا دختر نابالغ خود را براى محرم شدن به عقد کسى درآورند، در صورتى صحیح است که به مصلحت طفل باشد و به طور جِدّى قصد انشاى عقد را داشته باشند و بنابر احتیاط پسر و دختر قابل استمتاع باشند وگرنه تنها براى محرمیّت، صیغه خواندن خالى از اشکال نیست.
«مسألۀ 2913» اگر پدر یا جدّ پدرى، طفل خود را که در محلّ دیگرى است و نمى داند زنده است یا مرده، براى محرم شدن به عقد کسى درآورد، در صورتى که قصد جِدّى حاصل شود و امکان استمتاع هم باشد، بر حسب ظاهر محرم بودن حاصل مى شود و چنانچه بعداً معلوم شود که در هنگام عقد آن طفل زنده نبوده، عقد باطل است و کسانى که به واسطۀ عقد ظاهراً محرم شده بودند، نامحرمند.
«مسألۀ 2914» اگر مرد مدّت متعه را ببخشد، چنانچه با زن آمیزش کرده باشد، باید تمام چیزى را که به عنوان مهر قرار گذاشته به او بدهد و اگر آمیزش نکرده باشد، باید نصف چیزى را که به عنوان مهر قرار گذاشته اند به او بدهد.
«مسألۀ 2915» مرد مى تواند زنى را که متعۀ او بوده، پس از تمام شدن مدت متعه و یا بخشیدن مدت آن و در حالى که هنوز عدّه اش تمام نشده، به عقد دائم یا موقّت خود در آورد.