آیت الله سید عبدالکریم موسوی اردبیلی
مرجع تقلید شیعه
روزه هاى حرام و مکروه
«مسألۀ 1821» روزۀ عید فطر و عید قربان حرام است و نیز روزى را که انسان نمى داند آخر شعبان است یا اوّل رمضان، اگر به نیّت اوّل رمضان روزه بگیرد، حرام مى باشد.
«مسألۀ 1822» اگر به واسطۀ گرفتن روزۀ مستحبّى توسط زن، حق شوهر او از بین برود، جایز نیست روزه مستحبّى بگیرد و همچنین اگر شوهر او را از گرفتن روزۀ مستحبّى منع کند، بنابر احتیاط واجب، زن باید از روزه گرفتن خوددارى کند.
«مسألۀ 1823» روزۀ مستحبّى فرزند اگر اسباب اذیّت پدر و مادر یا جدّ او شود، جایز نیست.
«مسألۀ 1824» کسى که مى داند روزه براى او ضرر ندارد، اگرچه پزشک نیز بگوید:
«ضرر دارد»، باید روزه بگیرد و کسى که یقین یا گمان دارد که روزه براى او ضرر دارد، اگرچه پزشک نیز بگوید: «ضرر ندارد»، نباید روزه بگیرد و اگر روزه بگیرد، صحیح نیست، مگر آن که به قصد قربت روزه بگیرد و بعد معلوم شود ضرر نداشته است.
«مسألۀ 1825» اگر انسان احتمال بدهد که روزه براى او ضرر دارد و از آن احتمال، ترس براى او پیدا شود، چنانچه احتمال او در نظر مردم بجا باشد، نباید روزه بگیرد و اگر روزه بگیرد، صحیح نیست؛ مگر آن که به قصد قربت روزه بگیرد و بعد معلوم شود ضرر نداشته است.
«مسألۀ 1826» کسى که عقیده اش این است که روزه براى او ضرر ندارد، اگر روزه بگیرد و بعد از مغرب بفهمد روزه براى او ضرر داشته، بنابر احتیاط واجب باید قضاى آن را بجا آورد.
«مسألۀ 1827» غیر از روزه هایى که گفته شد، روزه هاى حرام دیگرى نیز وجود دارند که در کتاب هاى مفصّل عنوان شده اند.
«مسألۀ 1828» روزۀ روز عاشورا و روزى که انسان شک دارد روز عرفه است یا عید قربان، مکروه است.