آیت الله سید عبدالکریم موسوی اردبیلی
مرجع تقلید شیعه
9 - قِى کردن
«مسألۀ 1729» اگر روزه دار عمداً قى (استفراغ) کند - اگرچه به واسطۀ بیمارى و مانند آن ناچار به این عمل باشد - روزۀ او باطل مى شود، ولى اگر سهواً یا بى اختیار قى کند، اشکال ندارد.
«مسألۀ 1730» اگر در شب چیزى بخورد که مى داند به واسطۀ خوردن آن در روز بى اختیار قى مى کند، احتیاط واجب آن است که روزۀ آن روز را قضا نماید.
«مسألۀ 1731» اگر روزه دار بتواند از قى کردن خوددارى کند، چنانچه براى او ضرر و مشقّت نداشته باشد، باید خوددارى نماید.
«مسألۀ 1732» اگر حشره اى در گلوى روزه دار برود، چنانچه به قدرى پایین رود که دیگر به فرو بردن آن، خوردن نگویند، اگرچه آن را فرو برد، روزۀ او صحیح است هر چند بنابر احتیاط در صورت امکان باید آن را خارج کند، مگر آن که خارج کردن آن باعث قى کردن شود که در این صورت نباید قى کند و اگر به این مقدار پایین نرود، باید آن را بیرون آورد، اگرچه موجب شود که قى کند و روزۀ او باطل شود که در این صورت باید آن را قضا کند و چنانچه فرو ببرد روزۀ او باطل مى شود و علاوه بر قضاى روزه، بنابر احتیاط واجب باید کفّارۀ جمع بدهد.
«مسألۀ 1733» اگر سهواً چیزى را فرو ببرد و پیش از آن که کاملاً پایین رود، به خاطر آورد که روزه است، چنانچه به قدرى پایین رفته باشد که دیگر به فرو بردن آن خوردن نگویند، مى تواند آن را فرو برد و روزۀ او باطل نمى شود و اگر به این حد نرسیده باشد، باید در صورت امکان آن را خارج کند، مگر این که خارج کردن آن موجب قى کردن شود.
«مسألۀ 1734» اگر یقین داشته باشد که به واسطۀ آروغ زدن چیزى از گلو بیرون مى آید، بنابر احتیاط واجب نباید عمداً آروغ بزند؛ ولى اگر احتمال بدهد، آروغ زدن اشکال ندارد.
«مسألۀ 1735» اگر آروغ بزند و بدون اختیار چیزى در گلو یا دهانش بیاید، باید آن را بیرون بریزد؛ ولى اگر بى اختیار فرو رود، روزه اش صحیح است.