آیت الله سید عبدالکریم موسوی اردبیلی
مرجع تقلید شیعه
دوم: معاملۀ نسیه
«معاملۀ نسیه» آن است که فروشنده کالا را به خریدار بسپارد، ولى قرار بگذارند خریدار بهاى آن را در وقت دیگرى به فروشنده بدهد.
«مسألۀ 2303» در معاملۀ نسیه باید مدّت کاملاً معلوم باشد، پس اگر جنسى را بفروشد که سرِ خرمن پول آن را بگیرد، چون مدّت کاملاً معیّن نشده، معامله باطل است.
«مسألۀ 2304» اگر کالایى را نسیه بفروشد، پیش از تمام شدن مدّتى که قرار گذاشته اند، نمى تواند عوض آن را از خریدار مطالبه نماید، ولى اگر خریدار بمیرد و از خود مالى داشته باشد، فروشنده مى تواند پیش از تمام شدن مدّت، طلبى را که دارد از ورثۀ او مطالبه نماید.
«مسألۀ 2305» اگر کالایى را نسیه بفروشد، بعد از تمام شدن مدّتى که قرار گذاشته اند، مى تواند عوض آن را از خریدار مطالبه نماید، ولى اگر خریدار نتواند بپردازد، باید به او مهلت دهد.
«مسألۀ 2306» اگر به کسى که قیمت کالایى را نمى داند، مقدارى نسیه بدهد و قیمت آن را به او نگوید، معامله باطل است؛ ولى اگر به کسى که قیمت نقدى کالایى را مى داند نسیه بدهد و گران تر حساب کند، مثلاً بگوید: «کالایى را که به تو نسیه مى دهم تومانى یک ریال از قیمتى که نقد مى فروشم گران تر حساب مى کنم» و او قبول کند، اشکال ندارد.
«مسألۀ 2307» کسى که جنسى را نسیه فروخته وبراى گرفتن پول آن مهلتى را قرار داده، اگر مثلاً بعد از گذشتن نصف مدّت، مقدارى از طلب خود را کم کند و بقیّه را نقد بگیرد، اشکال ندارد.