آیت الله سید عبدالکریم موسوی اردبیلی
مرجع تقلید شیعه
1 - نیّت
«مسألۀ 966» انسان باید نماز را به نیّت قربت، یعنى براى انجام فرمان خداوند بجا آورد و لازم نیست نیّت را از قلب خود بگذراند یا مثلاً به زبان بگوید که چهار رکعت نماز ظهر مى خوانم قربةً إلى اللّه.
«مسألۀ 967» لازم نیست نمازگزار به هنگام نیت شمارۀ رکعت هاى نمازى را که مى خواند تعیین کند؛ ولى باید متوجه باشد نمازى که مى خواند، مثلاً نماز ظهر است یا عصر و همچنین باید بداند که نماز ادا مى خواند یا قضا؛ ولى لازم نیست قصد وجوب یا استحباب نماید، مگر در مثل نماز صبح و نافلۀ آن که تعیین هر کدام متوقّف بر قصد وجوب یا استحباب مى باشد.
«مسألۀ 968» انسان باید از اوّل تا آخر نماز به نیّت خود باقى باشد؛ پس اگر در بین نماز به گونه اى غافل شود که اگر بپرسند: «چه مى کنى؟» نداند چه بگوید، نمازش باطل است.
«مسألۀ 969» انسان فقط باید براى انجام دستور خداوند یکتا نماز بخواند، پس نماز کسى که ریا کند، یعنى براى نشان دادن به مردم نماز بخواند، باطل است، خواه فقط براى مردم باشد یا هم خدا و هم مردم را در نظر بگیرد.
«مسألۀ 970» اگر قسمتى از نماز را براى غیر خدا بجا آورد، چنانچه آن قسمت مثل حمد و سوره واجب باشد و محل تدارک آن باقى باشد (مثل این که هنوز وارد رکوع نشده باشد)، بنابر احتیاط واجب باید آن را دوباره به قصد قربت تکرار کرده و نماز را تمام کند و سپس دوباره نماز را بخواند، و اگر نتواند آن را دوباره بگوید؛ یعنى محل تدارک آن گذشته باشد، نمازش باطل است؛ و اگر آن قسمت مانند قنوت مستحب باشد، بنابر احتیاط واجب نماز را تمام کند و سپس آن را دوباره بخواند، بلکه اگر تمام نماز را براى خدا بجا آورد، ولى براى نشان دادن به مردم در جاى مخصوصى مثل مسجد یا در وقت مخصوصى مثل اوّل وقت یا به طرز مخصوصى مثلاً با جماعت نماز بخواند، نماز او باطل است.