آیت الله سید عبدالکریم موسوی اردبیلی
مرجع تقلید شیعه
نیّت زکات
«مسألۀ 2081» انسان باید زکات رابه قصد قربت، یعنى براى انجام فرمان خداوند بدهد و در نیّت و لو اجمالاً معیّن کند که آنچه که مى دهد زکات است، بلکه بنابر احتیاط واجب معیّن کند آنچه که مى دهد زکات مال است یا زکات فطره؛ ولى اگر مثلاً زکات گندم و جو بر او واجب باشد، لازم نیست معیّن کند چیزى را که مى دهد، زکات گندم است یا زکات جو.
«مسألۀ 2082» کسى که زکات چند نوع مال بر او واجب شده، اگر مقدارى زکات بدهد و نیّت هیچ کدام آنها را نکند، چنانچه چیزى که داده هم جنس یکى از آنها باشد، زکات همان جنس حساب مى شود، مثلاً کسى که زکات چهل گوسفند و زکات پانزده مثقال طلا بر او واجب است، اگر یک گوسفند از بابت زکات بدهد و نیّت هیچ کدام آنها را نکند، زکات گوسفند حساب مى شود و اگر هم جنس هیچ کدام از آنها نباشد، در
صورتى که نیّتش این باشد که زکات مالش را مى دهد، به همۀ آنها قسمت مى شود؛ ولى اگر نیّتش این باشد که زکات یکى از دو مال را مى دهد و هیچ کدام از آنها را در قصد خود تعیین نکند، آنچه پرداخته زکات محسوب نمى شود.
«مسألۀ 2083» اگر کسى را وکیل کند که زکات مال او را بدهد، باید در وقت دادن مال به وکیل، نیّت زکات کند.
«مسألۀ 2084» اگر بدون قصد قربت زکات را به فقیر بدهد و پیش از آن که آن مال از بین برود، نیّت زکات کند، زکات حساب مى شود.